P-12

To nie jest zakup dla prywatnego armatora

P-12 jest jednostką komercyjną i tak właśnie trzeba ją oceniać. Trzydziestu pasażerów, kadłub uniesiony na foilach, konstrukcja pomyślana pod rozkładową żeglugę pasażerską — jej miejsce jest w bilansie operatora, nie we flocie prywatnego właściciela. Argumentacja jest przy tym prosta i naprawdę mocna: lot na foilach radykalnie tnie opór, a dopiero to czyni elektryczny prom sensownym przy użytecznej prędkości. Do tego niemal zerowa fala za rufą otwiera miejskie drogi wodne objęte ograniczeniami prędkości, po których konwencjonalne jednostki nie mogą poruszać się szybko. Candela ma już ten typ w komercyjnej, przynoszącej przychód eksploatacji w sztokholmskim transporcie publicznym — i to jest tu fakt najcenniejszy. Nie mówimy o koncepcie czekającym na pierwszego klienta.

Co kupujący musi sobie ustalić

W naszej karcie nie ma danych o silniku, baterii, zasięgu ani cenie, więc ekonomiki eksploatacji nie da się policzyć z tego, co mamy; te liczby trzeba wziąć bezpośrednio ze stoczni. Poza samą jednostką decyzja sprowadza się zresztą do infrastruktury. Promy na foilach potrzebują szybkiego ładowania na przystankach, załogi przeszkolonej na platformie foilingowej oraz takiego profilu trasy, na którym przewagę prędkości w ogóle da się wykorzystać — krótkich, częstych kursów tam, gdzie fala ma znaczenie. Przy długim przejściu po wodach otwartych, bez ładowania na drugim końcu, rachunek wygląda zupełnie inaczej. Warto też potwierdzić dopuszczenie klasyfikacyjne i banderowe we własnej jurysdykcji, zamiast zakładać, że szwedzki precedens przenosi się automatycznie.